The Trail of tears.

9 juni 2017 - Okmulgee, Verenigde Staten

Na ons verblijf in Costa Rica nog anderhalve week door gebracht in Miami. In de clinch met auto-onderdelen 24, probleem nog steeds niet opgelost. De ANWB weer onze redder in nood,donderdag gemaild,vrijdag besteld en maandag het onderdeel hier in Miami. Aangezien we met een buitenlands kenteken rijden kunnen we geen aanspraak maken op de verzekering van de NKC (kleine lettertjes) Deze bied ook geen andere oplossing aan. Dan eindelijk is het zover, het goede onderdeel zit er in.We spreken af dat we eerst voor een proefrit naar Key West gaan om te zien of alles oke is;daarna komen we terug om afscheid te nemen. Fijn eindelijk weer rijden, eerst diesel en propaan tanken. We rijden via het casino naar het zuiden ;vinden een prachtig plekje aan het water en besluiten om hier de nacht door te brengen. Helaas was er geen bordje waar op stond muskieten land.  Maar mijn vaders spuitbus maakte korte metten met deze beestjes. In het kort: de Florida Keys is 1 lange weg over diverse eilandjes gevormd door koraalriffen.  Bij de 7 miles  brug was een parkeerplaats waar we koffie hebben gedronken. Hier een van de weinige zandstrandjes,dus even met de voeten in het water. Vroeger was hier een spoorlijn met daarboven op een smal weggetje.  Dat is nu vergane glorie. In Key West rijden we achter het treintje aan;de belangrijkste straat is de Duval boulevard,alles heel toeristisch en voor campers geen parkeer gelegenheid.Om te overnachten ben je aangewezen op de State Parks,waar ook de (koraal) stranden zijn.Het hele dorp doorgereden en nog even bij een winkelcentrum gestaan.We besluiten rechtsomkeer te maken keren en hebben nog een stop in de plaats Marathon,hier nog een leuk vestje gekocht. De Keys zijn eilanden die met elkaar verbonden zijn:ze  hebben geen buffer,alleen enkele koraalriffen voor de kust. Dus als er iets gebeurd met een orkaan wordt alles in een keer weggevaagd. We rijden richting het noordelijkste punt en moeten dan over de tolbrug:prachtig uitzicht. Ons doel is Miami Beach,helaas maandag is het Memorial Day en een of andere vliegshow.Dus naar het strand wordt hem niet; nu al  files en geen parkeerplaatsen Het is een grote chaos en wat doet de politie, niets stonden erbij en keken er naar. Dan maar omkeren en op naar de garage.We hebben tijd genoeg dus eerst de wasserette maar even doen. Bij de garage zet ik koffie en Henry drinkt een kopje koffie met ons. Zo vouwt hij het 20 dollar biljet als een huisje en dan zie je de Twin Towers in brand staan. Als dank aan de garage maak ik nog een bloemstuk op onze laatste Renault wieldop. Van William Almodez  krijgen we de beloofde bananenbrood. Daarna nemen we afscheid en gaan weer richting casino maar nu naar het noorden.  Het eerste stuk is saai en swamp totdat we in het merengebied komen, hier wordt het heuvelachtig. In Clewiston een hapje eten, we denken achter de dijk ligt een meer;maar nee het is een kanaal. In de poel zien we wel weer een alligator. Terug bij de camper smullen we van de bananenbrood, ook zitten er rozijnen en noten in. Onderweg zien we nog land waar ze ananassen, sinaasappelbomen en bananenbomen kweken. In Clerrmont bij de Walmart met een prachtig uitzicht over het dal blijven we overnachten. Hier maken we kennis met de heerlijke Rally's patat, knapperig en niet vet. Het is de bedoeling dat we naar de Smoky Mountains gaan. Onderweg een lekke band, de krik werkt prima, in een half uur de klus geklaard. We vervolgens onze reis. Onderweg in veel plaatsen allemaal Amerikaanse vlaggen met bordjes erbij van de gesneuvelde soldaten ivm Memorial Day. Het landschap is heuvelachtig met bossen, het Frankrijk gevoel. We maken een stop in Stone Mountain, Gutzon Borglum  is hier begonnen om de president Jefferson Davis en de generaals Robert E Lee en Thomas (Stonewall) Jackson uit te hakken in de granietberg. ( 1924) Hij heeft het niet afgemaakt omdat er onenigheid was en hij nam alle schetsen mee. Zijn opvolger blies alles van de rots en begon overnieuw. Maar Gutzon Borglum heeft wel de 4 presidenten in Mount Rushmore uitgehakt. Walker Hancock is in 1964 weer begonnen en in 1972 was het werkstuk af. Het resultaat mag er zijn. We gaan op naar Helen, op de autoweg komt er een politieauto naast ons rijden en 1 achter ons en de sirenes gaan aan. Ype stuurt een beetje naar de kant maar wat blijkt ze moeten een motorrijder hebben en gebruiken ons als buffer. Zo rijden ze hem klem stoppen, springen uit de auto's en hup de motor rijder wordt met getrokken wapens tegen de grond geworpen. Dit alles gebeurd in een paar minuten. Een beetje verbaast rijden rustig door. Helen is een Beiers dorpje met namen als Heidelberg,Edelweiss, Hans en Grietje, Backerei, een leuk toeristische dorpje. Hier ontdekken we dat onze bodemplaat nog in Miami ligt dus weer email's versturen en  SMS jes,geen reactie dus  uiteindelijk maar gebeld met J.C. Tjitske is vandaag jarig dus even een video gesprek, zover weg en toch dichtbij. Rijden daarna van Hayesville- Telico Plains naar Cherokee via de Cherohala  Scenic Highway. In Cherokee wonen nog indianen en die maken de moccasins.  Ook zijn er nog een paar in klederdracht. Zien veel gevlochten manden en kleden. Er komt een aanhanger met een soort van kalebassen, dit blijken "Gourds" te zijn. Deze soort droogt uit en dan wordt de bast heel hard. Vroeger maakten men hiervan gebruiksvoorwerpen,zoals gereedschappen ,drinkflessen en kommen. Het is zeer licht materiaal. Op de fair laten ze zien wat je er allemaal mee kan doen. Ook staat er een vrouw uit Peru, haar broers is een carver  en maakt prachtige vazen,ballen en sleutelhangers. We volgen de trail of tears, refereert aan gedwongen herplaatsing van de Cherokee indianen (Tennessee) van de Smoky Mountains  naar het Westen Tahlequah  ( Oklahoma). De Great Smoky Mountains zijn mooi,maar ze doen hun naam eer aan:als je bij een uitkijkpunt bent is het zicht wazig. En de wandel trails zijn overvol met toeristen dus geen kans op het zien van enig wild.  We nemen Foothills Parkway ook een groene route, deze route is veel rustiger en nog veel mooier ook.Terug in het dal rijden we langs de rivier waar een gedeelte is waar je kunt zwemmen.  Een mooi gezicht al die mensen die op fel gekleurde banden ronddobberen. Die nacht staan we in Lenoir City en de zon gaat knalrood onder. De volgende dag rijden we door de voormalige woonplaats van Abraham Lincoln en natuurlijk wil deze plaats hier voordeel uit slaan. We vervolgen onze route: Garfield,  Howesville,  Ohio river, Tell city en Troy. In Troy staan we aan de Ohio rivier , een buurvrouw vertelt iets over de historie, vroeger was de rivier veel smaller en haar schoonvader verbouwde mais aan de oever, maar er zijn nu dammen geplaatst en alles is veranderd. We volgen Route 66 West en zijn inmiddels in Indiana.  In New Harmony ligt de brug eruit dus omrijden, in Du Quoin vinden we een prachtig plekje in een parkje. Hier zien we de  waterlelie, gele plomp, kikkers, bomen met uitstulpingen en zich volvretende rupsen. In de namiddag doen we Chester aan, bekend om Popeye. De geestelijke vader was Elzie  Crisler Segar  ( geboren 8-12-1894 en overleden in 1938). Alles begon in het Thimble Theatre,  toen hij 26 jaar was begon hij met de strip. Eerst ging het verhaal over Olive,  Castor Oyl,  Cote Oyl, Nana Oyl, Ham Gravy  (1919). Pas in 1929 komt Popeye in het verhaal met zijn spinazie. We gaan over de Chester brug richting Perryville,  Piedmont  en Van Buren. Helaas konden we niet gewaar worden waar de naam vandaan komt. We overnachten hier en zien heel veel vuurvliegjes in het gras,maar ook hoog in de bomen. De volgende dag op naar Jasper, groene route met prachtige uitzichten .Onderweg zien we herten, schildpadden en een laag overvliegende turkey  (kalkoen).Maar ook veel verkeersslachtoffers waaronder roofvogels ,gordeldier,stinkdier en wasbeer  We rijden door Deer, Boston, Elkins,  Fayetteville,  Wagoner,  Beggs  en Slick. In Slick staan we bij de kerk/ townhall heerlijk in de schaduw onder de boom. Koffie drinken en dan weer verder is de bedoeling. Maar raken in gesprek met Sue de medewerkster in the Town Hall en blijven staan. Later maken we kennis met de buurvrouw, die werkt bij de benzinepomp. s'Avonds komt Wesley nog langs en we kletsen wel 2 uren, ook over de historie van dit dorp. Er was een blanke en een zwarte school, nu helemaal niets meer. Hij vertelde over zijn beroep, mengt  voer voor kippen, koeien en paarden. Daarnaast heeft hij  veel andere baantjes gehad. Ook in deze plaats is drugs en alcohol een groot probleem maar er is verder ook niets te beleven. De volgende morgen nemen we afscheid van Susie  B Case, geef haar een hartje en krijg van haar een armbandje, en een cd met hun countrymuziek. We zitten onder de boom en de vogels zingen in koor.

,

Foto’s

8 Reacties

  1. Tjeerd Koopmans:
    9 juni 2017
    wij vinden het goed dat jullie weer op
    reis zijn want lang zonder camper te zitten is
    niks
    gr tjeerd en hennie
  2. Albert en martha:
    10 juni 2017
    Jim hawwe al wer hiel wat mei makke en in protte leard en sjoen. Fijn dat de camper wer klear is en nou mar fierders en genietsje.
  3. Ries & Henny:
    10 juni 2017
    Fijn, dat alles weer in orde is met de camper en dat jullie je
    reis hebben kunnen voortzetten. En wat voor een reis!
    Van Key-West naar Ohio River en Indiana. Prachtige verhalen weer
    over alles en nogwat wat jullie overkomt onderweg.
    Goede reis verder
    groetjes Ries & Henny
  4. Trienke:
    12 juni 2017
    Zo wat een verhaal. Jullie hebben weer heel wat meegemaakt en gezien. Veel plezier!
  5. Baukje Steffens:
    13 juni 2017
    Wat een geluk dat jullie eindelijk weer verder konden en wat alweer veel meegemaakt daarna! Super mooi verhaal weer! Top hoor! Veel plezier en geluk verder!! Groetsjes!
  6. TINEKE V D WAL:
    13 juni 2017
    Wat een verhaal en pech maar de reis kan weer verder veel plezier
  7. Francien:
    13 juni 2017
    Nog gefeliciteerd met jullie dochter. Fijn dat er wifi is en dat je elkaar dan toch kunt spreken. Heimwee onderweg is niet fijn, digitale gesprekken kunnen daar veel tegen doen. Afgelopen weken hebben jullie wel wat hobbels moeten nemen, maar nu weer lekker verder trekken. Volgende keer wil ik ook een foto zien van het nieuwe vestje, kan dat? Ik heb genoten van het verhaal en de prachtige foto's. Als ik dan naar onze tuin kijk is het maar een armoedig zooitje. Wat een mooie bloemen en planten heb je ons gestuurd. Tot het volgende hoofdstuk.
  8. Koba Dijkstra-Cuiper:
    30 juli 2017
    Mooi verhaal en prachtige foto"s